Gebruikershulpmiddelen

Site-hulpmiddelen


collins_phil_-_biografie

Collins, Phil

Biografie


Philip David Charles (Phil) Collins (Chiswick, Londen, 30 januari 1951) is een Brits popmuzikant. Hij werd bekend als drummer en leadzanger van de progressieve rockband Genesis, hij won als soloartiest verscheidene Grammy's en een Academy Award en heeft eveneens een succesvolle carrière als acteur.

Zijn singles, die vaak over verloren liefdes gaan, varieerden van het met drums beladen “In the air tonight”, tot het dance-popnummer “Sussudio” en de politieke opvattingen van zijn succesvolle nummer “Another Day in Paradise”. Zijn internationale populariteit veranderde Genesis van een progressieve rockband met een een relatief kleine groep fans tot één van de grootste rockbands aller tijden, en tevens een vertrouwde naam binnen de hitlijsten.

Collins' professionele carrière begon als drummer in de obscure rockband Flaming Youth. Toen hij later bij het veel bekendere Genesis kwam, voorzag hij de band alleen van drums en achtergrondzang voor de leadzanger Peter Gabriel. Pas in 1975, toen Gabriel de band verliet, werd Collins leadzanger van Genesis. Tegen het einde van de jaren zeventig demonstreerde de hit “Follow You, Follow Me” de drastische verandering ten opzichte van de vroege jaren van de band en het feit dat de band goed zonder Gabriel zou kunnen. Zijn solocarrière, die flink beïnvloed is door zijn privéleven, brachten hem en Genesis tot een commercieel succes. Volgens Atlantic Records was Collins' totale wereldwijde afzet als een soloartiest in 2002 meer dan 100 miljoen albums. Dat maakt Collins en Paul McCartney de enige artiesten die zowel met een band als solo meer dan 100 miljoen albums hebben verkocht.

Collins werkte met veel artiesten samen, onder wie The Four Tops, George Harrison, Paul McCartney, Robert Plant, Eric Clapton, ABBA's Frida, Mike Oldfield, Sting, Brian Eno, Peter Gabriel, Led Zeppelin, Ozzy Osbourne, Queen, Laura Pausini en The Who.

Biografie

Collins kreeg zijn eerste drumset op zijn vijfde, een speelgoedset weliswaar. Toen Collins tien was ruilde hij een modeltreinset van zijn broer voor een drumstel van een jongetje uit de straat. Zijn eerste echte drumset kreeg hij op zijn twaalfde. Collins' eerste bandje heette: 'The Real Thing'. Hij speelde ook in 'The Freehold' en 'Flaming Youth' waarmee hij zijn eerste LP opnam, Ark II.

Genesis

In 1970 beantwoordde de 19-jarige Collins een advertentie in het Engelse muziekblad Melody Maker waarin gevraagd werd om een drummer. De advertentie werd geplaatst door de toenmalige manager van de progressieve rockband Genesis, met de toen nog onbekende Peter Gabriel als leadzanger. Tijdens de auditie werden verscheidene drummers beluisterd, maar er was er geen één die zoveel indruk maakt als de jonge Collins.

Collins baarde opzien door zijn technische manier van spelen. Of zoals Tony Banks (Genesis' toetsenist) ooit in een interview zei: “Toen Phil bij de band kwam, was hij de beste muzikant in de band”.

Naast drums zong Collins ook de leadvocals bij enkele Genesis-nummers zoals 'For Absent Friends' van het album Nursery Cryme en 'More Fool Me' van het album Selling England by the Pound, en was hij de vaste achtergrondzanger tot 1975.

In 1975, na de tour van het album The Lamb Lies Down On Broadway besloot zanger Gabriel Genesis te verlaten. Na een intensieve speurtocht naar een nieuwe zanger, zonder resultaat, besloot Collins zelf de leadvocals op zich te nemen. Op de albums bleef hij ook drummen, maar voor de liveshows werd een nieuwe drummer gezocht. In 1976/1977 was dit Bill Bruford (Yes, King Crimson). En vanaf 1977 (als Bruford zich op andere dingen wil richten) werd de drumkruk tijdens de live shows ingenomen door Chester Thompson (Frank Zappa, Weather Report).

Het eerste album met Collins als leadzanger (A Trick of the Tail) was een groot succes. Het album verkocht meer dan alle andere vroegere Genesis-albums samen. De band was commercieel het meest succesvol met Collins als zanger. In 1978 was daar dan ook de eerste wereldhit: Follow You Follow Me.

Tijdens de jaren 70 speelde Collins ook drums bij jazzfusionband Brand X en hij speelde op albums van onder andere Brian Eno,Robert Fripp en John Cale. In de jaren 80 speelde Collins met onder andere Adam Ant, Eric Clapton, Howard Jones, Tears for Fears en Robert Plant.

Genesis in de jaren 80 en 90

In de jaren 80 veranderde Genesis van een progressieve rockband naar een meer ruimer muzikaal georiënteerde band. Ze waren toen al lang niet meer in één muzikaal genre onder te brengen. Met Collins als leadzanger behaalde Genesis een lange rij van succesvolle albums en singles, zoals het album Invisible Touch uit 1986, dat voor Genesis het eerste nummer 1-album in Engeland was. De groep ontving datzelfde jaar ook een MTV-“Video Of The Year”-award voor de video van de hitsingle 'Land Of Confusion'.

Na een enorme wereldtournee in 1992 en 1993 als vervolg op het album We Can't Dance, zei Collins in 1993 Genesis vaarwel. Collins wilde zich meer richten op zijn solocarrière en vond dat hij dat niet langer kon combineren met zijn rol in Genesis.

Toch kwam Collins in 1999 nog een keer samen met zijn oude Genesis-bandleden Peter Gabriel, Tony Banks, Mike Rutherford en Steve Hackett om het nummer Carpet Crawlers opnieuw op te nemen voor de hitcompilatie: Turn It On Again…The Hits.

Solo

Het begin… Face Value en Hello, I Must Be Going

In 1981 start Collins zijn solocarrière met het album Face Value, een album dat tot vijf jaar na de release in de albumparades bleef opduiken. De nummers die later Face Value zouden worden vond Collins te persoonlijk om te gebruiken voor Genesis (veel gaan over de scheiding van zijn eerste vrouw in 1978) en ze verdwijnen aanvankelijk in de koelkast. Maar nadat Atlantic Records-baas Ahmet Ertegün de nummers gehoord heeft, biedt hij Collins gelijk een contract aan. De eerste single van het album In the air tonight wordt meteen een grote hit over de hele wereld, en opeens is Collins naast leadzanger van Genesis ook een succesvol soloartiest.

Collins gaat door met zowel Genesis als zijn solocarrière en brengt in 1983 zijn tweede soloalbum uit: Hello, I Must Be Going. De single van dit album, een cover van The Supremes-hit 'You Can't Hurry Love' wordt een wereldwijd succes. Ook het album zelf verkoopt goed. In 1982 en 1983 gaat hij voor het eerst als soloartiest op wereldtournee. Zijn allereerste soloconcert vindt plaats in het Congrescentrum in Den Haag.

In 1982 produceert, drumt en zingt hij achtergrond op Something's Going On het eerste soloalbum van Anni-Frid Lyngstad, beter bekend als de roodharige Frida van de Zweedse popgroep ABBA. In 1984 wordt Collins gevraagd een nummer te schrijven voor de film Against All Odds. Collins heeft nog een ongebruikt nummer van de Face Value-sessies en besluit dit te gebruiken voor de film. Met Against All Odds (Take a Look at Me Now) heeft Collins een nieuwe wereldhit en een Oscarnominatie te pakken.

No Jacket Required

In 1985 komt Collins' meest succesvolle soloalbum tot dan toe uit: No Jacket Required. Met een lange reeks top 10-singles (waaronder Sussudio, Don't Lose My Number, Take Me Home en One More Night) en verscheidene Grammy's is Phil één van de grootste wereldsterren van de jaren 80. Ook zijn duet met Earth, Wind and Fire-zanger Philip Bailey, Easy Lover, is wereldwijd een hit. In 1985 gaat Collins wederom op wereldtournee en speelt hij voor miljoenen fans tijdens de 'No Jacket Required World Tour….No Ticket Required!“

Live Aid

In datzelfde jaar treedt Collins tijdens Live Aid niet alleen op in het Wembley-stadion in Engeland, maar ook in Philadelphia met Led Zeppelin en Eric Clapton. Hij was per Concorde naar Philadelphia gevlogen zodat hij dezelfde dag nogmaals het podium op kon. Een prestatie die tot de dag van vandaag niet geëvenaard is.

In 1988 pakte Collins het acteren weer op, als hij de hoofdrol speelt in de film Buster, een film over Buster Edwards, één van de overvallers tijdens de grote treinroof in Londen begin jaren 60. Zijn muziek voor de film, cover A Groovy Kind Of Love en Two Hearts - dat Collins samen met Motown-schrijver Lamont Dozier schreef - worden wereldhits. Ook speelde Collins in de ultieme jaren 80-serie Miami Vice.

But seriously

In 1989 kwam But Seriously uit, een album vol nummers over problemen in de wereld. Van honger en racisme tot oorlog, maar ook enkele zeer persoonlijke nummers over de band met zijn vader, zijn eigen zoon en zijn mislukte huwelijk. Ook dit album breekt weer alle verkooprecords. Het is tevens het best verkochte Britse album aller tijden. De single Another Day in Paradise wordt al gauw geadopteerd door vele daklozenorganisaties over de hele wereld en Collins vraagt hen te helpen door tijdens elk concert geld op te halen voor een plaatselijke daklozenorganisatie. Het geld dat opgehaald wordt verdubbelt hij.

Collins maakte zich in die periode niet geliefd bij de merchandisingbedrijven, door bij elk concert aan het publiek te vertellen vooral geen Phil Collins-T-shirts of andere merchandising te kopen omdat hij toch al “enough fucking money” heeft. Het geld kan beter in de collectebussen voor de daklozen gestopt worden.

Het album …But seriously won een Grammy Award voor Record Of The Year en in 1990 begon Collins' derde solotour, de Serious Tour met als resultaat de cd Serious Hits Live! en de video/dvd Serious Hits Live in Berlin!

Both sides

In 1993 (als Collins Genesis inmiddels heeft verlaten, en na opnieuw een uitstapje als acteur met een hoofdrol in de film Frauds) kwam Collins' vijfde soloalbum uit: Both Sides. Dit keer geen upbeatnummers met veel blazers, maar juist rustige zeer persoonlijke en vaak hartverscheurende nummers. Geïnspireerd door zijn stuklopende huwelijk, is dit album geheel door Collins zelf opgenomen. Hij schreef alle nummers alleen, speelde alle instrumenten en produceerde het zelf. Het is zijn meest persoonlijke album tot dan toe.

Alhoewel het album wereldwijd de nummer 1-positie in de albumlijsten behaalde, verkocht het niet zo goed als zijn voorgangers. Collins begon vanaf dat moment te voelen dat hij niet meer echt thuishoorde in het muziekwereldje, zoals hij zelf zei in enkele interviews. Toch ging hij met de muziek van dit album (en zijn voorgangers) op tournee, de grootste tot nu toe.

In 1994 en 1995 ging de Both Sides world tour langs elk continent. Van Europa tot Azië, Afrika en Zuid-Amerika. In twee jaar tijd speelde Collins voor miljoenen mensen over de hele wereld.

Dance Into The Light

In 1996 kwam Dance Into The Light uit. Collins heeft het geluk hervonden in de liefde en dat is te horen. Met onder andere een cover van Bob Dylans The Time's They Are A Changin, en het vrolijke Wear My Hat (met in de videoclip een gastoptreden van Danny DeVito), grijpt dit album weer iets terug naar de lichte hitgevoelige muziek van Collins rond de tijd van No Jacket Required. En alhoewel het album daaraan doet denken, weet het niet het succes ervan te evenaren.

In 1997 tourde Collins met “The Dance Into The Light….A Trip Into The Light World Tour” over de wereld. Voor het eerst speelde Collins niet vanaf een normaal podium, maar op een rond podium geplaatst in het midden van de zaal. Dit houdt in dat de gehele band gedurende het concert in beweging moest blijven om voor iedereen even goed zichtbaar te kunnen zijn.

The Phil Collins Big Band

Collins heeft zijn liefde voor jazz- en bigbandmuziek nooit onder stoelen of banken gestoken. In 1996 speelde Collins twee shows met een Big Band in de Royal Albert Hall in Londen voor Nelson Mandela en de Engelse koningin. Hierdoor bloeide Collins' liefde voor de jazz weer op, en besloot hij met de 24-koppige Phil Collins Big Band op tournee te gaan langs vele grote jazz-festivals, waaronder die in Montreux in Zwitserland en het North Sea Jazz Festival in Den Haag. Veel mensen stonden verbaasd als bleek dat Collins niet zou zingen tijdens deze optredens. Hij speelde wel Genesis- en solonummers, maar nu alleen instrumentaal, in bigbandstijl en op zijn favoriete instrument, de drums.

In 1998 ging Collins nogmaals met de Big Band op tournee, en nam hij ook het livealbum The Phil Collins Big Band, A Hot Night In Paris op.

Na dit succes stortte Collins zich in een totaal andere wereld.

Disney

Als Collins door Disney wordt gevraagd muziek te schrijven voor hun nieuwste film Tarzan, twijfelt hij eerst of hij wel muziek kan schrijven zoals Alan Menken of Elton John dat ooit deden voor Disneyfilms. Als Disney hem ervan overtuigt dat ze niet willen dat hij schrijft zoals Menken of John, maar juist als zichzelf neemt Collins de uitdaging aan. De film Tarzan wordt een groot wereldwijd succes. Als klap op de vuurpijl wint Collins in 1999 ook een Oscar voor het nummer You'll Be In My Heart, de titelsong van de film, geschreven voor zijn dochter Lily.

Time to Testify

In 2002 komt Collins' zevende soloalbum uit: Testify. De eerste single van het album (Can't Stop Loving You) is een wereldhit (met een nummer 1-positie in onder andere de Verenigde Staten) en met hoge noteringen in de rest van de wereld lijkt Collins terug van weggeweest, maar zoals hij zelf zegt: “Ik ben nooit weggeweest, alleen wat minder in beeld”. Het album verkoopt desondanks niet naar verwachting in Engeland en Amerika, maar weet wel de harten van de Europeanen en Aziaten te veroveren door top 5-posities in onder andere Nederland, Duitsland, Frankrijk, Spanje, Italië, België, Japan en China.

Tijdens de opnamesessies voor Testify in 2000 wordt Collins getroffen door een beroerte in zijn oor, waardoor een gedeelte van zijn gehoor aan de linkerkant wegvalt. Zijn dokter raadt hem af ooit nog op tournee te gaan. Naarmate de tijd echter verstrijkt raakt Collins gewend aan zijn mindere gehoor en kan hij er goed mee omgaan. Een tournee zit er echter niet meer in, vreest hij. Dan wordt hij opnieuw gevraagd door Disney om muziek te schrijven voor een film, ditmaal voor Brother Bear. Deze keer geen Oscar, maar wel een succesvolle single: Look Through My Eyes.

In 2002 speelt Collins drums in de huisband van het Queen's Jubilee concert, een rockconcert ter ere van het gouden jubileum van de Britse Koningin Elizabeth. Als huisdrummer speelt Collins met zo'n beetje iedere artiest, onder wie Ozzy Osbourne, Paul McCartney, Queen en Cliff Richard. De hele wereld krijgt te zien hoe veelzijdig deze grote kleine man uit Londen is. Ook treedt hij zelf op met 'You Can't Hurry Love'.

Collins' First Final Farewell

In 2003 kondigt Collins dan toch zijn afscheidstournee aan. De gehoorbeschadiging is niet verdwenen, maar het heeft zich goed aangepast aan de hersenen en dus besluit Collins om de kans te grijpen om nog één keer afscheid van zijn fans te nemen, voordat hij zijn taak als vader prioriteit gaat geven. En hoewel Collins niet ophoudt met albums maken of optreden zal dit wel het einde betekenen van lange tournees.

De First Final Farewell Tour, met in het voorprogramma Mike and the Mechanics (de band van oud Genesis gitarist Mike Rutherford), begint in juni 2004 en gaat langs alle grote Europese steden. Collins trekt volle stadions, waaronder de Amsterdam ArenA (uitverkocht binnen 15 minuten) en het Olympisch Stadion in München. Elk beschikbaar kaartje tijdens het Europese deel van de tour wordt verkocht. Na een vakantiepauze hervat de tour in september 2004 door Noord-Amerika en Canada aan te doen.

De tour gaat verder in oktober 2005, waarbij Collins Griekenland, Turkije, de Verenigde Arabische Emiraten, Israël, Rusland, Finland, Estland, Letland, Hongarije, Kroatië, Servië-Montenegro, Roemenië, Libanon, Ierland, Schotland, Tsjechië en Dubai aandoet.

Al met al is de First Final Farewell Tour Collins' grootste en langste tournee uit zijn carrière.

Tarzan-musical

In 2005 wordt Collins gevraagd om samen met Disney te werken aan een musicalversie van de film Tarzan uit 1999. Collins schrijft negen nieuwe nummers voor de musical, evenals verscheidene instrumentale nummers en begeleidt het creatieve team en de cast vanaf dag 1 tot aan de première op 10 mei 2006 in New York. De officiële cd van de musical (met als bonustrack het nummer Everything That I Am gezongen door Collins) wordt in juli 2006 uitgebracht. In 2007 vindt de première plaats van de Nederlandse versie van de musical Tarzan. Ook hier wil Collins zo veel mogelijk bij betrokken zijn, en is dan ook veelvuldig in Nederland te vinden tijdens castingsessies en repetities. Natuurlijk is Collins ook aanwezig op de première in Scheveningen. Alhoewel de musical in Nederland uitermate succesvol is, dalen de bezoekerscijfers in New York. Disney besluit daarom om de musical Tarzan vanaf 8 juli 2007 te laten stoppen. Na iets meer dan een jaar valt het doek voor de Amerikaanse versie van de musical.

Separate Lives

In 2006 komt er plotseling (zoals Collins dat zelf zegt) een einde aan zijn huwelijk met Orianne. Officiële berichten zeggen dat 'verschil in interesses' de twee uit elkaar hebben laten groeien. Collins is compleet uit het veld geslagen door de plotselinge beslissing van zijn (nu) ex-vrouw, en heeft moeite met de verwerking van de scheiding. In interviews zegt hij dat hij nu vooral leeft voor zijn twee zoontjes, en hij deze zoveel mogelijk wil zien. Hij blijft wel in Zwitserland dichtbij zijn 'twee jongens' wonen. Vooral door deze gebeurtenis is Collins blij dat hij weer een tijdje met 'oude vrienden' kan gaan optrekken. [bewerken] Genesis Tour 2007 …Turn It On Again

Op 19 oktober 2006 werd bekend dat Genesis weer op tournee gaat. Op 7 november 2006 hebben Phil Collins, Mike Rutherford en Tony Banks een persconferentie gegeven om “Turn It On Again…The Tour” aan te kondigen.

Na een gesprek met Steve Hackett en Peter Gabriel backstage na Collins' concert in Glasgow in november 2005 bleek al gauw dat Peter Gabriel, vooral vanwege albumopnamen, het zich niet kon veroorloven op tournee te gaan. Na deze afwijzing besloten Collins, Rutherford en Banks (toen Gabriel en Hackett vertrokken waren) als trio op tournee te gaan.

Vanaf juni tot en met oktober 2007 trokken Collins, Rutherford en Banks (samen met Chester Thompson en Daryl Stuermer) langs verscheidene Europese, Amerikaanse en Canadese steden met een licht- en podiumshow, inclusief een 30 meter hoog podium met een scherm dat maar liefst 9 miljoen leds bevat, meer dan ooit voor een rockconcert.

Pensioen

Op de vraag of er ook een nieuw soloalbum zal komen, antwoordde Collins dat hij veel materiaal geschreven heeft (vooral na de scheiding van Orianne) maar dat hij op dit moment geen behoefte heeft aan het uitbrengen van het materiaal. Hij schrijft vooral voor zichzelf en heeft geen zin in alle werkzaamheden die horen bij het maken en promoten van een nieuw album.

In een interview tijdens de Folk Awards in februari 2008 refereerde Phil nogmaals aan zijn 'pensioen'. Hij vertelt dat het enige wat hij wil op dit moment is van zijn pensioen genieten, maar dat sommige mensen hem er telkens uit proberen te trekken. Hij wil zijn tijd nu vooral gebruiken om samen te zijn met zijn twee zoontjes en om zijn hobby's golfen en zeilen te kunnen beoefenen. Muziek uitbrengen of optredens geven is (op dit moment) verleden tijd voor hem.

Collins heeft ernstige problemen met een van zijn nekwervels, waardoor zijn vingers gedeeltelijk verlamd zijn en hij nog heel moeilijk kan drummen.

Going Back: het Motowncoveralbum

In september 2010 verscheen Collins' Motownalbum. Het album bevat covers van diverse Motownartiesten en blijft, aldus Collins, zo trouw mogelijk aan de originele versies van de nummers. Als voorproefje was het nummer Too Many Fish in the Sea, oorspronkelijk door The Marvelettes opgenomen in 1964, gratis te downloaden op zijn website.

De opnames van de drumpartijen waren uiterst lastig. Collins moest soms de drumstokken aan zijn armen vastbinden, en dikwijls kon maar 10 seconden aan één stuk worden opgenomen. [bewerken] Einde van zijn carrière

In maart 2011 waren er een tijdje de geruchten dat hij definitief een punt achter zijn carrière zou willen zetten, hij heeft op zijn website echter laten weten dat dit niet waar is.

collins_phil_-_biografie.txt · Laatst gewijzigd: 2013/12/21 23:27 door prediker



Er zijn 24 bezoekers online