Gebruikershulpmiddelen

Site-hulpmiddelen


bedankt_-_verhaal

Jos Lexmond

Bedankt!



Nou, je wordt bedankt hoor schat! Het is je weer eens gelukt. Af en toe, maar zeker nu op dit moment, vraag ik af waarom ik in hemelsnaam met je getrouwd ben. Je gaat er nogal prat op dat vrouwen meerdere dingen tegelijk kunnen doen. Inderdaad, kletsen over alles en iedereen, zeiken en zeveren, gaan prima tegelijk, maar daarbij mijn persoonlijke tas inpakken… dat is net weer teveel van het goede. Alles lag verdomme op een rijtje klaar op het nachtkastje. Het is trouwens niet de eerste keer dat je me zoiets flikt. Ik weet niet of je het je nog kunt herinneren toen we met die mobilhome door de States trokken en bij de Grand Canyon stonden. Het is dat er een gereedschapskist aan boord was, anders had ik daar mooi gezeten op mijn klapstoeltje met verder helemaal niks. Okay, ik geef het toe. Het is een rare, en volgens jou smerige, gewoonte, maar minimaal een keer per jaar, zoals op mijn verjaardag of een andere speciale gelegenheid, wil ik graag genieten van een paar, het liefst koude Frankfurters van de Aldi, wat ketchup van Heinz erbij, een blikje chocomel en een dikke sigaar. Na het nuttigen van de worsten, drink ik het worstennat meestal ook nog lekker op. Dat vindt je helemaal ranzig. Vraag me eens wat het mij kan scheien. Juist! Helemaal niks. Ranzig of niet… ik vindt het gewoon lekker.

Zittend met het uitzicht op de Grand Canyon was een speciale gelegenheid en nu, dit moment dus, is er wat mij betreft, weer zo een. Zojuist heb ik de vlaggen van de ESA, de Europese Unie en de Verenigde Naties in de Marsbodem geplant en Armstrong geciteerd, omdat ik zelf niks origineels kon verzinnen. Nu zit ik dus hier, achter het panoramaraam van mijn opblaastent met pantserdak. Ik kijk uit over de Valles Marineris, een diepe scheur in Mars, waar de Grand Canyon een spleetje bij is. De sigaar, die kan ik natuurlijk vergeten, maar daar kom ik wel overheen. Het is veel te link om hier te roken. Misschien pruim ik hem later wel. Maar dat ik de Frankfurters moet missen, daar word ik hels van. Een gereedschapskist heb ik niet in de Lovell. Wel is er eentje aan boord van de Schiaparelli, welke ik net, met mijn achtergebleven collega's aan boord, als een helder sterretje voorbij heb zien schuiven.
Niet dat ik daar trouwens iets aan zou hebben, met dat aluminium en kunststof spul zou ik nog geen krasje op het deksel kunnen maken. De ultralichtgewicht blikopener, die ik speciaal voor deze gelegenheid had aangeschaft, zal nog wel op het nachtkastje liggen, want opruimen is ook al niet een van je sterkste kanten. Net als koken trouwens. Enig idee hoe ik dat blik Frankfurters nu open krijg? Uit het diepst van mijn hart: bedankt! Stomme trut die je bent.

bedankt_-_verhaal.txt · Laatst gewijzigd: 2013/06/13 18:09 door prediker



Er zijn 26 bezoekers online