Gebruikershulpmiddelen

Site-hulpmiddelen


anderson_gerry_-_biografie

Anderson, Gerry

Biografie


Gerry Anderson (MBE) (Kilburn, 14 april 1929) is een Brits producer, regisseur en schrijver van inmiddels klassieke futuristische televisieseries die vooral gebruik maakten van speciaal aangepaste marionetten via een proces genaamd “Supermarionation”.

Zijn eerste tv-productie was de in 1957 uitgebrachte Roberta Leigh kinderserie The Adventures of Twizzle. Zijn beroemdste en succesvolste serie was Thunderbirds, uit 1964-1966. Zijn productiebedrijf stond oorspronkelijk bekend als AP Films (later hernoemd tot Century 21 Productions), en werd gerund samen met zijn partners Reg Hill, John Read en zijn (inmiddels ex) vrouw Sylvia Anderson.

Gerry Anderson schreef en produceerde ook enkele films, maar die waren minder succesvol dan verwacht. Toen hij in de jaren zeventig met succes de overstap maakte naar live action producties, stopte zijn lange succesvolle samenwerking met Lew Grades ITC (Incorporated Television Company).

Biografie

Jonge jaren

Gerry Anderson werd geboren als Gerald Alexander Abrahams in Kilburn, Noord Londen. Zijn familie liet hun achternaam veranderen naar Anderson in 1939. Toen de Tweede Wereldoorlog uitbrak ging Andersons oudere broer Lionel bij de RAF en werd overgeplaatst naar de Verenigde Staten voor training. Hij schreef vaak naar zijn familie. In een van zijn brieven beschreef hij een luchthaven genaamd Thunderbird Field. Die naam bleef Anderson altijd bij.

Anderson begon zijn carrière in fotografie na de oorlog. Hij ontwikkelde een interesse in filmmontage en ging werken bij Gainsborough Pictures, waar hij meer ervaring opdeed.

In 1947 moest hij in militaire dienst. Daarna keerde hij terug bij Gainsborough totdat deze studio in 1950 werd opgedoekt . Hij werkte toen freelance aan een aantal films. Gedurende deze tijd trouwde hij met Betty Wrightman, en kregen ze twee kinderen.

Start van televisiecarrière

Midden jaren 50 ging Anderson werken bij de onafhankelijke tv-productiecompagnie Polytechnic Studios, als regisseur. Hier ontmoette hij cameraman Arthur Provis. Nadat Polytechnic failliet ging, richtten Anderson, Provis, Reg Hill en John Read Pentagon Films op in 1957. Secretaresse Sylvia Thamm werd later Andersons tweede vrouw. Pentagon leek het niet te gaan halen, en Anderson en Provis vormden een nieuw bedrijf genaamd AP Films, met Hill en Read als partners. Anderson bleef ook doorgaan met freelance regisseerwerk om geld te verdienen.

AP Films' eerste televisieserie was een productie voor Granada Television, bedacht door Roberta Leigh. Dit was de serie The Adventures of Twizzle (1957-1958), een serie gericht op jonge kinderen. Dit was Andersons eerste werk met poppen, en de start van zijn lange en succesvolle samenwerking met poppenspeler Christine Glanville, special effects technicus Derek Meddings en componist Barry Gray.

Gedurende de productie van Twizzle kreeg Anderson een affaire met Sylvia Thamm. Hij verliet zijn vrouw en kinderen en trouwde met Thamm in november 1960. The Adventures of Twizzle werd gevolgd door een andere low budget poppenserie genaamd Torchy the Battery Boy (1958-1959). Hoewel deze series Anderson beroemd maakte, vond hij het zelf maar niks om met poppen te moeten werken. Hij zag deze series dan ook enkel als opstapje om de overstap te maken naar live action film en televisieseries.

AP Films' derde serie was de western fantasie-avonturen serie Four Feather Falls (1959-1960). Gedurende de productie verliet Provis het bedrijf (gedeeltelijk door persoonlijke moeilijkheden met Anderson), maar het bedrijf behield de naam 'AP Films' de eerste paar jaar erna. Four Feather Falls was de eerste van Andersons series die gebruik maakte van een vorm van Supermarionation.

Ondanks APF's succes met Four Feather Falls, wilde Granada niet nog een serie. Daarom nam Anderson het aanbod van Anglo-Amalgamated Studios aan om voor hen de film Crossroads to Crime te maken. Dit was een low budget misdaadthriller die niet echt succesvol was. APF raakte in financiële problemen en het bedrijf zocht wanhopig naar een andere koper voor hun poppenseries. Ze werden gered toen Lew Grade, directeur van ATV, hun series wilde kopen. Dit was het begin van een lange samenwerking tussen Anderson en Grade, die zou leiden tot enkele van Andersons beste series.

Veranderingen binnen APF

De nieuwe serie Supercar, (1960-1961) werd gemaakt door Anderson en Reg Hill, en betekende het begin van enkele veranderingen binnen APF. Sylvia Anderson kreeg een grotere rol en werd partner binnen het bedrijf. De serie was ook het officiële debuut van Supermarionation zoals die werd toegepast in latere Anderson series. Dit systeem liet de marionetten er een stuk realistischer uitzien. Tevens werd tijdens de productie van Supercar een apart bedrijf opgericht genaamd AP Films (Merchandising) Ltd, dat alle merchandisingrechten had van APF series. APF’s merchandising maakte hen tot wereldleider op het gebied van supermarionationseries. Er verschenen boeken, tijdschriften en speelgoed over de series. Daarmee werd de wereldwijde populariteit van APF gecombineerd met de marketing. Deze combinatie maakte APF tot een van de succesvolste merchandisingbedrijven.

APF’s volgende serie was de futuristische serie Fireball XL5 (1962). Dit was het grootste succes tot dusver, en de eerste serie van Anderson die ook werd verkocht aan een Amerikaans netwerk (NBC) — iets dat voor Britse televisieprogramma’s zeldzaam was destijds. Na deze serie bood Lew Grade aan om AP films te kopen. Anderson twijfelde aanvankelijk, maar ging uiteindelijk akkoord.

Kort hierna begon APF met de productie van Stingray (1964), de eerste Britse kinderserie die geheel in kleur werd opgenomen. Voor nieuwe producties verhuisde APF naar een studio in Slough. Deze nieuwe studio gaf hen de mogelijkheid grote verbeteringen aan te brengen in de special effects, vooral de onderwaterscènes. Stingray was eveneens een groot succes.

Thunderbirds

APF’s volgende serie werd geïnspireerd door een mijnramp in Duitsland in oktober 1963. Deze ramp gaf Anderson het idee voor een serie over een high-tech reddingsorganisatie. Deze serie, genaamd Thunderbirds, zou zijn grootste succes worden. De naam van de serie was afkomstig uit de brief van zijn broer Lionel over de luchthaven Thunderbird Field.

Grade was zeer enthousiast over het concept en ging akkoord voor het maken van afleveringen van 25 minuten. Daarmee begon Anderson met de productie van de pilotaflevering “Trapped in the Sky”. De productie was al enkele maanden bezig toen Grade de 25 minuten lange versie van Trapped in the Sky te zien kreeg. Hij was dermate onder de indruk dat hij de lengte van een aflevering verdubbelde naar 50 minuten. Hij verhoogde het budget om de reeds gefilmde afleveringen te laten verlengen naar 50 minuten.

APF— nu Century 21 Productions genoemd — beleefde met Thunderbirds zijn grootste succes. De 32 afleveringen tellende serie was niet echt succesvol in Amerika aangezien de serie daar maar op kleine schaal te zien was. Dit veranderde echter tijdens latere heruitzendingen.

Gedurende de productie van Thunderbirds kwam Andersons huwelijk onder druk te staan. Verder kreeg Andersons bedrijf een financiële tegenvaller toen de film Thunderbirds Are Go flopte. Anderson en Sylvia dachten erover om te gaan scheiden, maar zagen hiervan af toen Sylvia zwanger bleek te zijn. Hun zoon, Gerry Anderson Jr, werd geboren in juli 1967. Rond die zelfde tijd was ook begonnen met een nieuwe serie, Captain Scarlet and the Mysterons (1967), die gebruik maakte van poppen die nog realistischer waren.

Century 21’s tweede film, Thunderbird 6, was een nog grotere flop dan de eerste. De problemen zetten zich voort bij de volgende supermarionation serie, Joe 90 (1968). Deze serie was “kindvriendelijker”, maar derhalve minder succesvol.

Live-action producties

Andersons volgende project was de film Doppelgänger (1969) (alias Journey to the Far Side of the Sun), die live action beelden combineerde met de special effects van de televisieseries. De film was een duistere, Twilight Zone achtige sciencefictionserie over astronauten die een nieuw ontdekte planeet bezoeken aan de andere kant van de zon. De film was geen commercieel succes, maar werd vanwege de special effects wel genomineerd voor een Academy Award.

Na de film richtte Century 21 zich weer op televisieseries met de serie The Secret Service, die live action combineerde met supermarionation. De serie werd geïnspireerd door Andersons liefde voor Britse komedies, vooral de komiek Stanley Unwin. De serie werd echter al stopgezet nog voor de eerste uitzending. Slechts 13 afleveringen werden geproduceerd, en die werden slechts in een paar delen van Engeland uitgezonden.

In 1969 begonnen de Andersons met de productie van UFO, Century 21’s eerste volledig live-action televisieserie. De serie bevatte de Amerikaanse acteur Ed Bishop (die ook de stem van Captain Blue deed in Captain Scarlet & The Mysterions) als commandant Straker, het hoofd van een geheime organisatie die tot doel had buitenaardse invasies tegen te gaan. UFO was duidelijk op een ouder publiek gericht dan Andersons vorige series. Hoewel de serie een groep vaste kijkers kreeg, was het geen wereldwijd succes zoals Thunderbirds. Het was de laatste serie die gemaakt werd onder het logo van Century 21 Productions.

De Bond die er nooit was

Gedurende de productie van UFO werd Gerry Anderson benaderd door Harry Saltzman (destijds coproducer van de James Bond filmserie met Albert R. Broccoli), en nodigde hem uit om mee te helpen aan de productie van de volgende film, “Moonraker”. In samenwerking met Tony Barwick begon Gerry aan de productie. Hij richtte zich vooral op de actiescènes. Anderson schreef een eerste script en leverde dit af bij Saltzman. Saltzman was enthousiast over het script, maar kwam toen met het nieuws dat hij en Broccoli hun samenwerking beëindigden. Anderson kreeg wel £3,000 ter compensatie.

Einde van de samenwerking

Rond deze tijd verslechterde de relatie tussen de Andersons. Gerry, Sylvia en Reg Hill richtten samen het nieuwe bedrijf Group Three Productions op, maar Gerry wilde zijn vrouw niet betrekken bij zijn volgende project: de ITC actieserie The Protectors. Dit was een van Andersons weinige niet-originele projecten. Lew Grade was zelf zwaar betrokken bij het programma. De productie was lastig voor Anderson. Maar de serie was wel succesvol in zowel Amerika als Engeland.

Na “The Protectors” kwam Anderson met tal van ideeën voor nieuwe series, maar kreeg deze niet van de grond. Een tweede serie van “UFO” werd gepland, evenals een terugkeer naar de oude Supermarionation serie. Elementen van het geplande tweede seizoen van UFO werden uiteindelijk omgezet tot de nieuwe Space:1999, destijds de duurste serie ooit qua productie.

De serie was wederom een futuristische sciencefictionserie. De hoofdrollen werden vertolkt door Martin Landau en Barbara Bain, die beroemd waren geworden door Mission: Impossible.

Scheiding

Het huwelijk van de Andersons liep op de klippen gedurende de eerste serie van Space: 1999 in 1975. Na de scheiding verbrak Sylvia haar connecties met Group Three en om aan zijn financiële verplichtingen te voldoen gaf Gerry Anderson zijn deel van de opbrengst van de APF/Century 21 series op. Dit was een beslissing waar hij later spijt van zou krijgen omdat hij geen idee had hoe succesvol de series zouden blijven.

Tussen het maken van de twee series van Space: 1999, produceerde Anderson ook de tv-special The Day After Tomorrow (ook bekend als Into Infinity). Een tweede serie van Space 1999 werd geproduceerd in 1976, waarbij de Amerikaanse producer Fred Freiberger Sylvia Anderson verving. Deze tweede serie was succesvol genoeg voor een derde serie. Deze derde serie werd echter afgeblazen omdat Lew Grade het geld voor de derde serie wilde gebruiken voor zijn eigen filmproject “Raise The Titanic”. Dit markeerde ook het einde van Andersons samenwerking met ATV.

Eind jaren 70 bereikten Andersons leven en carrière een dieptepunt. Hij had financiële problemen en kon maar moeilijk werk krijgen. Hij raakte bovendien vervreemd van zijn zoon, met wie hij 20 jaar geen contact meer had.

Jaren 80

Begin jaren '80 vormden Anderson en de zakenman Christopher Burr een partnerschap genaamd Anderson Burr Pictures Ltd. Hun eerste productie was gebaseerd op een onrealistisch concept bedacht door Anderson voor een Japanse animatieserie. Deze serie, getiteld Terrahawks, was het begin van Andersons terugkeer naar poppenseries. Voor de serie werd een systeem genaamd 'Supermacromation' gebruikt, dat gebruik maakte van geavanceerde handpoppen in plaats van marionetten. Dit was ongetwijfeld geïnspireerd door het succesvolle werk van Jim Henson.

De serie gebruikte wederom concepten van de Captain Scarlet en UFO series. Terrahawks was succesvol, en liep van 1983 tot 1986 in Engeland. In Amerika werd slechts 1 seizoen van de serie uitgezonden.

Anderson hoopte na dit succes door te kunnen gaan met een serie genaamd Space Police. Deze serie zou wederom live-action en poppen door elkaar gebruiken. Een pilotfilm werd gemaakt met Shane Rimmer, maar het kostte 10 jaar om het concept van de grond te krijgen. Ondertussen produceerden Anderson en Burr de stop-motion animatieserie Dick Spanner. Dit was het laatste project van Anderson en Burr. Anderson ging hierna werken voor de Moving Picture Company als een regisseur van reclamefilmpjes, en hielp bij de special effects van de musical komedie Return to the Forbidden Planet.

Jaren 90

Begin jaren '90 werden Thunderbirds en andere Supermarionation series opnieuw uitgezonden, en wederom met groot succes. ITC begon videoversies van de series uit te brengen. Daarnaast werden de Thunderbirds poppen gebruikt door Dire Straits voor hun videoclip Calling Elvis, waar Anderson ook aan meewerkte, en werden de Lady Penelope en Parker poppen gebruikt voor een aantal reclamefilmpjes voor een verzekeringsbedrijf.

In 1991 vroeg Gerry journalist en auteur Simon Archer om zijn biografie te schrijven naar aanleiding van een interview voor het Century 21 tijdschrift. Datzelfde jaar begon in Engeland BBC2 de Thunderbirds serie te herhalen. Dit bleek dermate populair dat speelgoedfabrikanten de vraag naar het Thunderbirds speelgoed niet konden bijhouden. De populariteit van de serie nam wereldwijd toe, en Anderson werd geregeld gevraagd voor interviews.

Als reactie op deze media-aandacht maakte Anderson een succesvolle show in 1992 getiteld An Evening with Gerry Anderson. In deze show praatte hij over zijn carrière en zijn meest populaire series. Hij maakte ook enkele optredens in de media die aansloten op de dvd uitgave van Stingray, Thunderbirds, Captain Scarlet en Joe 90.

In 1993 hadden interviews met Archer veel meer informatie opgeleverd dan nodig was voor een biografie. Daarom werd een boek uitgegeven vol triviale feiten over Gerry Anderson getiteld “Gerry Anderson's FAB Facts”. Archer kwam echter om bij een auto-ongeluk toen hij op weg was naar de drukkerij om het eerste exemplaar van het boek te halen en aan Anderson te presenteren.

De hernieuwde interesse in zijn oude series stelde Anderson in staat om terug te keren naar tv producties. Zijn geplande serie GFI (een geanimeerde update van Thunderbirds) kwam niet van de grond. Wel kreeg Anderson in 1994 zijn lang geplande serie Space Police eindelijk in productie onder de naam Space Precinct. De serie werd gevolgd door Lavender Castle, een sciencefictionserie voor kinderen die stop-motion combineerde met computeranimatie.

De biografie die Archer aan het schrijven was werd voortgezet door Stan Nicholls en werd eindelijk gepubliceerd in 1996, kort voor Lavender Castle in productie ging. Rond dezelfde tijd werd Gerry Anderson herenigd met zijn zoon, Gerry Jr. 2000 en verder

Rond december 1999 kwam Anderson met plannen voor een computergeanimeerde sequel op Captain Scarlet. Hij liet een paar testbeelden voor deze serie zien op een fan bijeenkomst. De personages in deze beelden leken sterk op hun tegenhangers uit de originele serie, maar de voertuigen waren iets gemoderniseerd. Enkele jaren later verscheen de serie Gerry Anderson's New Captain Scarlet. De serie kwam uit in 2005 en kreeg goede kritieken. De serie werd echter op nogal ongelukkige tijdstippen uitgezonden waardoor een groot deel van het doelpubliek de serie miste.

In 2001 werd Anderson 'Member of the Order of the British Empire'.

Samen met zijn zakenpartner John Needham creëerde Anderson nog een serie genaamd Firestorm, die werd gefinancierd door Japanse sponsors en gebruik maakte van eenanime-achtige tekenstijl. Het project was geen succes en andere, soortgelijke, series gingen niet door. De samenwerking tussen Anderson en Needham werd beëindigd in 2003.

Anderson werd oorspronkelijk in 1996 al benaderd voor een life-action film van de Thunderbirds, maar toen in 2004 deze Thunderbirds film werd gemaakt werd Anderson niet bij de productie betrokken. Sylvia Anderson was wel betrokken bij de productie.

Momenteel werkt Anderson aan een nieuw project getiteld Lightspeed, waarover nog maar weinig bekend is.

Analyse

Het feit dat Anderson sinds de jaren '70 geen echt grote hitseries meer heeft gemaakt is een onderwerp van discussie onder veel Anderson fans. Een theorie is dat de scheiding van zijn vrouw Sylvia een belangrijke factor is, aangezien zij bij de oude series vaak de emotionele en sterke karaktereigenschappen van de personages in Andersons series bedacht.

Andersons carrière had echter ook te kampen met de Amerikaanse markt, die niet echt open stond voor zijn series. Veel van zijn succesvolle series, waaronder ook Thunderbirds, moesten worden stopgezet omdat productie te duur werd zonder interesse van Amerikaanse televisiezenders. Daarnaast werden veel van Andersons latere series overschaduwd door slechte uitzendtijden en gebrek aan reclame.

anderson_gerry_-_biografie.txt · Laatst gewijzigd: 2012/12/08 22:31 door prediker



Er zijn 23 bezoekers online